Lief persoon,
Ineens is daar dat gevoel dat je je geen onderdeel meer voelt van de mensen om je heen. Het voelt alsof niets jou meer kan raken.
Je bent minder gaan eten, op je eigen tijd en het liefst alleen, omdat je dan nog enige ruimte voelt om iets naar binnen te krijgen. Want vaak zit je al te vol met nare emoties en gevoelens die je niet kan plaatsen.
Als ouder voel je dat je kind steeds onbereikbaarder wordt. Ze lijkt depressief, misschien wel boos. Je hebt geen vat meer op haar. Je ziet dat ze afvalt en niet meer met jullie mee-eet. Vaak is het niet duidelijk dat je kind iets van je vraagt: iets anders nodig heeft dan dat ze tot nu toe heeft ontvangen.
De angst is groot om weer mee te eten, omdat de kans aanwezig is dat alles weer wordt zoals voorheen. De zorgen die je ouders nu om jou hebben, is niet de aandacht waar je zo naar verlangde. Maar je hoopt dat ze op deze manier jouw boodschap begrijpen dat je hun liefdevolle aanwezigheid nodig hebt. Waar alles van jou mag zijn zoals het is, en je de veiligheid voelt om je in alle vrijheid te mogen ontwikkelen.
Je bent wanhopig, verdrietig en soms zelfs boos, omdat je je kind dood ziet gaan. Dat is misschien wel het ergste wat je zou kunnen overkomen. En je lijkt er geen grip op te hebben. Haar zelfhaat is groot en je begrijpt niet waarom ze niet wilt blijven leven.
Wat een belangrijke, maar haast ondraaglijke taak heb jij om zichtbaar te maken wat er zich in jouw familie afspeelt en nog niet is opgelost. De ruimte die er hierdoor nog nauwelijks voor jou en je gevoelens zijn, is waarom je bent gaan geloven dat je jezelf zo onzichtbaar mogelijk moet maken. Je ouders hebben nooit gedacht en al helemaal nooit gewild dat je deze conclusie zou trekken.
Ouder mogen zijn van zo’n bijzonder kind dat alles waarneemt, misschien wel meer dan je zelf ervaart, is een voorrecht en tegelijkertijd confronterend. Je houdt zielsveel van je kind, maar de pijn die je van binnen voelt en wat veel aandacht van jou vraagt, misschien onbewust, neemt zij waar en geeft haar het gevoel dat er geen ruimte voor haar is. Dit is nooit je bedoeling geweest, maar kinderen betrekken alles wat ze voelen op zichzelf.
Wat heb je al veel moeten verdragen waardoor je niet meer ziet dat er ook voor jou een liefdevolle toekomst is. Je bent ongelooflijk slim en sensitief, waardoor jou veel opvalt. Wat je meekrijgt aan gevoelens en emoties van je ouders heb je op jezelf betrokken, maar het is van hen en niet van jou. Zet maar een stap achteruit, en creëer de vrijheid die je nodig hebt om te kunnen leven.
Je kind vraagt je om jouw traumagevoelens bij jezelf te houden en op te lossen, zodat je er met je volle aandacht voor haar kan zijn.
Wat in jou als ouder leeft, heeft zich ook gemanifesteerd in je kind. Vertel haar dat zij hier vrij van is en je haar elke keer weer opvangt als ze zich geborgen wilt voelen.
Je streeft geen schoonheidsideaal na. Als je dun bent, voel je letterlijk en figuurlijk niet zoveel ballast. Het lege gevoel, geeft een soort ruimte en daarmee rust in je gevoel. Hierdoor kan je je hoofd boven water houden in de wirwar aan gevoelens die jou continu de duisternis in proberen te trekken.
Je kind wilt niets liever dan leven. Maar ze weet niet hoe dat moet met alles wat ze voelt. Geef haar een stem, luister naar wat ze jullie diep van binnen graag zou vertellen. Zie het niet als een aanval, ook als ze nog niet het vermogen heeft ontwikkeld om het zacht en duidelijk terug te geven. Ontvang haar, ook in haar boosheid. Hoe moet ze anders later haar grenzen aangeven zodra deze door een ander worden overgegaan? Hoe moet ze anders haar plek in de wereld innemen als ze heeft geleerd dat haar kracht, haar boosheid, anderen wegvaagt? Haar boosheid is niet persoonlijk, het is een belangrijke en gezonde emotie. Het is voor een kind een te grote verantwoordelijkheid om invloed te hebben op de gemoedstoestand van haar ouders. Je kind vraagt je om te blijven staan, midden in je centrum, bij jezelf, in je hart. En om alles te helen wat de weg hiernaartoe blokkeert.
Ik zal je zolang als we elkaar zien, meegeven hoe waardevol, geliefd en uniek je bent. Gebruik je kracht niet tegen jezelf, maar gebruik het voor jezelf. Breek uit structuren die niet goed voor je zijn, geef jezelf een stem, en bouw aan een liefdevolle wereld waarin jouw licht kan schijnen.
Liefs,
Eva
*waar ze/zij staat, zou elk ander voornaamwoord kunnen staan🖤
Schrijf je in voor brieven van Eva (±maandelijks)